Archiwarjusz Teobald był zapalonym spirytystą. W córce jego, Gamie, kocha się Geniuś, jej nauczyciel muzyki.
Tag: film
„Czarne diamenty” (1939)
„Szalonym inżynierem” nazwano na Śląsku młodego inżyniera Nawrata, ponieważ chciał ocalić kopalnię… Kiedy milionom obcego kapitału przeciwstawiał pracę górników i zbiorowy wysiłek, wzruszano ramionami, odwodzono go od szalonych projektów – „Zgubi pan siebie i tych biednych ludzi” – mówiono.
„Głos pustyni”, czyli afrykańskie przygody
Po sukcesie Bezimiennych bohaterów spółka B.W.B. Film postanowiła sięgnąć po kolejny ambitny projekt.
Michał Znicz. Gdzie moja okulara?
Opinia o nim wśród koleżanek i kolegów z teatru i planu filmowego zawsze była jedna: „«To najmilszy kolega i człowiek».
Michał Pieńkowski: Dla mnie film jest obiektem muzealnym, konkretnym, namacalnym
Na co dzień pracuje w Filmotece Narodowej, gdzie opracowuje i dokumentuje przedwojenny zbiór filmowy. Michał Pieńkowski bierze również udział w rekonstrukcji cyfrowej przedwojennych filmów fabularnych.
„Przybłęda”
Dzisiaj pamiętamy Przybłędę przede wszystkim dzięki świetnej kreacji artystycznej Iny Benity i burzy jej niesfornych włosów.
„Bez filmu żyć nie mogę” mówi Nora Ney
Kiedy Nora Ney coś sobie postanowiła, nie było takiej siły na niebie i ziemi, aby mogła ją powstrzymać. W 1931 roku, uczyła się jazdy samochodem. Dziennikarz „Kina”, który przeprowadzał wywiad z gwiazdą, od razu wiedział, że jest po lekcji, gdyż ciągnął się za Norą intensywny zapach benzyny.
Shirley Temple – z Hollywood do wielkiej polityki
Słodka dziewczynka z blond kędziorkami. Uosobienie niewinnego aniołka, łagodzącego największych twardzieli cudną piosenką. W Polsce, jej wielkim fanem był amant naszego kina – Aleksander Żabczyński, który w Shirley widział niewinność i czar, jakiej starszym podlotkom już zaczynało brakować…
Od teatrzyków świetlnych do pierwszej polskiej wytwórni filmowej
Polska, jeszcze będąc pod zaborami, odpowiedziała dużym zainteresowaniem na nowy wynalazek – kinematograf.
Helena Grossówna. Najpiękniejszy uśmiech przedwojennego polskiego filmu
Coś niezwykle intrygującego było w jej uśmiechu, w jej mowie i wreszcie w niej samej… Śliczna, zgrabna, zadziorna i może nieco infantylna – tym właśnie zaskarbiła sobie serca przedwojennych widzów oraz te nasze dzisiejsze. Patrząc na Helenę Grossównę mamy wrażenie, że wyprzedzała swoją epokę – nie tylko urodą, ale przede wszystkim swobodą grania.
„Manewry miłosne, czyli córka pułku”
Niebanalna fabuła, jaka zrodziła się w głowie Konrada Toma, to dowód na to, w jak umiejętny sposób można stworzyć ciekawą komedię romantyczną w połączeniu z „„Manewry miłosne, czyli córka pułku””
„Błękitny anioł” (1930)
Czasem jest tak, że jedna rola czyni z aktora gwiazdę światowego filmu. W początkowych latach kinach dźwiękowego przeniesienie akcentów rewiowych na ekran umożliwiło odkrycie wybitnych talentów.