Maciej Damięcki pochodzi ze znanej rodziny aktorskiej, wywodzącej się z drobnej szlachty herbu Dąbrowa. Syn aktorów Ireny Górskiej-Damięckiej i Dobiesława Damięckiego, młodszy brat aktora Damiana Damięckiego (często uznawano ich za bliźniaków), jest ojcem aktorów Mateusza Damięckiego i Matyldy Damięckiej, a stryjem aktora Grzegorza Damięckiego.
Najważniejsza rzecz: jak zacząć? To nie takie proste… Kiedy się dowiedziano, że mam pisać pamiętnik, to zaraz wszyscy, że może pomóc, że opracują literacko. Ale postanowiłem pisać sam. Nie wiem, jak wyjdzie, w każdym razie indywidualnie. A jak autorzy występują na scenie, czy proszą mnie o pomoc?
Aleksander Zelwerowicz w 1909 roku reżyserował w łódzkim teatrze „Ryszarda III” Szekspira. Jaracz, który wtedy był dopiero szósty rok na scenie, grał rolę Ryszarda.
W polskim filmie dzieci nie były pełnoprawnymi aktorami, najczęściej grały niewielkie epizody, a ich nazwiska nie pojawiały się w napisach.
„I oto spotkali się: Bodo i Reri. On orzekł, że Reri jest czarująca, ona – że Bodo… jest fashionable…” („Kino” 1934).
„Ty, co w Ostrej świecisz Bramie” to film o cudzie wiary, miłości i poświęcenia, ale jest jeszcze jeden cud z nim związany. Cud, że ten film w ogóle powstał…
Podczas pierwszej wojny światowej w Warszawie idąc Alejami Ujazdowskimi Władysław Grabowski spotkał Solskiego, który na jego widok krzyknął:– No! Nareszcie zrównaliśmy się! Co? Grabowski nie bardzo wiedział o co chodzi.– Jak „Władysław Grabowski w anegdocie”
Michał Znicz zagrał w blisko trzydziestu filmach. Stworzył liczne większe i mniejsze role, ale na srebrnym ekranie tylko jeden jedyny raz zdarzyło się, że… zaśpiewał. Było to w 1934 roku, w komedii Michała Waszyńskiego „Co mój mąż robi w nocy?”.
Eugeniusz Bodo, czyli Bohdan Eugène Junod urodził się 29 grudnia 1899 roku w Genewie w Szwajcarii. Jego ojciec, Théodore Junod, był
Ignacy Gogolewski jest dziś uznawany za jednego z najwybitniejszych polskich aktorów. Ma w swym dorobku wiele ról filmowych. Występował w filmach najlepszych polskich reżyserów, a na deskach teatrów kreował niezapomniane role dramatyczne. W rozmowie ze „Starym Kinem” Ignacy Gogolewski opowiedział o artystycznych wzorcach, od których uczył się sztuki aktorskiej oraz o spotkaniach z wielkimi mistrzami polskiej sceny i filmu.
Spontaniczne zdjęcia dla tygodnika „Kino”, były serdecznym ukłonem gwiazd w stronę swoich wielbicieli. Kinomani w całym kraju, z niecierpliwością oczekiwali na każdy numer swojego ulubionego czasopisma, w nadziei, że wśród niezwykle bogatej i estetycznej szaty graficznej znajdą artykuł na temat aktora, którego podziwiają.
W 1933 roku, czytelnicy „Kina” wybierali swoją królową na rok następny! Widzicie jakieś znajome twarze? Bo my znajdujemy wśród dziewcząt
