Maciej Damięcki pochodzi ze znanej rodziny aktorskiej, wywodzącej się z drobnej szlachty herbu Dąbrowa. Syn aktorów Ireny Górskiej-Damięckiej i Dobiesława Damięckiego, młodszy brat aktora Damiana Damięckiego (często uznawano ich za bliźniaków), jest ojcem aktorów Mateusza Damięckiego i Matyldy Damięckiej, a stryjem aktora Grzegorza Damięckiego.
Ignacy Gogolewski jest dziś uznawany za jednego z najwybitniejszych polskich aktorów. Ma w swym dorobku wiele ról filmowych. Występował w filmach najlepszych polskich reżyserów, a na deskach teatrów kreował niezapomniane role dramatyczne. W rozmowie ze „Starym Kinem” Ignacy Gogolewski opowiedział o artystycznych wzorcach, od których uczył się sztuki aktorskiej oraz o spotkaniach z wielkimi mistrzami polskiej sceny i filmu.
Na cztery lata, przed bezbłędną parodią w wykonaniu Eugeniusza Bodo w filmie „Piętro wyżej” (1937), Mae West opowiada czym jest sex appeal i poniższą rozmową dowodzi, że piękne kobiety, także potrafią być nad wyraz inteligentne. Muza paryskich scen i bogini amerykańskich żołnierzy, którzy jej imieniem podpisywali bomby skierowane na niemiecki cel…
W odległym zakątku Warszawy, w odległej dzielnicy willowej, znajduje się jednopiętrowy, jasnoszary domek, otoczony dookoła ogródkiem. To rezydencja Zuli Pogorzelskiej. Dzwonię do furtki i po kilku sekundach przekraczam wrota „paradis’u”. Inaczej „Zula Pogorzelska wraca do zdrowia i do pracy”
Kiedy Nora Ney coś sobie postanowiła, nie było takiej siły na niebie i ziemi, aby mogła ją powstrzymać. W 1931 roku, uczyła się jazdy samochodem. Dziennikarz „Kina”, który przeprowadzał wywiad z gwiazdą, od razu wiedział, że jest po lekcji, gdyż ciągnął się za Norą intensywny zapach benzyny.
Jadwiga Smosarska była niekwestionowaną królową polskiego kina przedwojennego. Choć nie była zjawiskową pięknością – miała małe usta i dość
Pani Apolonia Łapińska (Pola Wiśniewska) urodziła się w 1929 roku i zagrała w filmie Hanka u boku Iny Benity. Film miał premierę w kwietniu 1934 roku.
– Hallo, Teatr Narodowy? Proszę pana Wesołowskiego… Tadziu?… Serwus… Przyjdź proszę, do mnie wieczorkiem. Mam nowe płyty gramofonowe… Wiem, że jesteś muzykalny, przyjdź, będziemy „rumbać”…
Polska pod obstrzałem „hollywoodzkich scout’ów’! Taka wiadomość rozniosła się w naszym światku filmowym z szybkością błyskawicy.
Żabczyński już dość dawno nie odwiedzał naszej redakcji – skarży się redaktor „Kina” w 1939 roku. Widywaliśmy go tylko na odległość widowni, za rampą sceny albo na ekranach. Zdziwiliśmy się więc niemało, gdy spostrzegliśmy, że przez ten stosunkowo niedługi okres czasu zdążyły mu się wysrebrzyć włosy na skroniach.
„To nieomal «cudowne dziecko» – jeśli weźmiemy pod uwagę jej malutką ilość lat. Ileż lat poświecić musi aktor, ażeby stanąć mocno na «chyboczących się» deskach scenicznych, ileż zawodów, ile pracy towarzyszy zazwyczaj jego karierze. Bartówna bardzo szybko ominęła niebezpieczne, trudne do przebicia «wiry» i zajęła miejsce niepośrednie, grając z artystami takimi, jak Adwentowicz” – donosi „Kino” w 1939 roku.
Sielański jest urodzonym komikiem. To jest artysta, który sam doskonale bawi się na scenie – byle miał z czego pośmiać się sam i zabawić innych. A jeśli zdarzy się, że artysta nie potrafi nas rozśmieszyć tak, jak tego oczekiwaliśmy, to na pewno nie jest to wina jego, tylko mało dowcipnego tekstu.
