Na początku lat trzydziestych, kiedy już w Polsce na dobre rozpoczął się konflikt pomiędzy kinem niemym a tzw. „talkiesami”, prasa chętnie poruszała temat owych poróżnień. Z jednej strony dyskusje dotyczyły tematu filmów. Reżyserzy od początku istnienia kina, zaczęli sięgać coraz chętniej po literaturę klasyczną, aby z reguły opisywać dziejowe wydarzenia historyczne.
Podczas, kiedy w Polsce mieliśmy pisarza, który otwarcie krytykował wszelkie ułomności arystokracji, tak w Stanach Zjednoczonych powstawały
Za każdym razem, kiedy Tadeusz Dołęga-Mostowicz chwytał za pióro, tworzył coś ważnego. Był nie tylko niezwykle płodnym zawodowo literatem, ale jak się okazało, miał niesłychany dryg do scenariuszy filmowych.
Pod koniec lat dwudziestych XX wieku, kiedy światowa kinematografia przekroczyła kolejny etap rozwoju ilustrując fabułę dźwiękiem, rola tej formy ekspresji artystycznej stała się jeszcze bardziej znacząca.
