Żabczyński już dość dawno nie odwiedzał naszej redakcji – skarży się redaktor „Kina” w 1939 roku. Widywaliśmy go tylko na odległość widowni, za rampą sceny albo na ekranach. Zdziwiliśmy się więc niemało, gdy spostrzegliśmy, że przez ten stosunkowo niedługi okres czasu zdążyły mu się wysrebrzyć włosy na skroniach.
– Pańska najmilsza chwila w życiu? – spytał reporter „Kina” Aleksandra Żabczyńskiego.
Tola Mankiewiczówna (właśc. Teodora Oleksa), przyszła na świat 7 maja 1900 roku we wsi Bronowo, na obszarze gminy Błażejewo, niedaleko Łomży. Gdy dziewczynka przyszła na świat, jej ojciec – Józef Oleksy – chłop i gospodarz kilku hektarów ziemi po obu brzegach Narwi – miał 34 lata. Matka zaś – Janina z Mankiewiczów, wówczas 24-latka prowadziła dom.
Tekst autorstwa Ludwika Starskiego, muzyka skomponowana przez Henryka Warsa, głos Aleksandra Żabczyńskiego i film Jana Fethke oraz Konrada Toma. Jak mogłoby nie chwycić?
Niebanalna fabuła, jaka zrodziła się w głowie Konrada Toma, to dowód na to, w jak umiejętny sposób można stworzyć ciekawą komedię romantyczną w połączeniu z „„Manewry miłosne, czyli córka pułku””
Za każdym razem, kiedy Tadeusz Dołęga-Mostowicz chwytał za pióro, tworzył coś ważnego. Był nie tylko niezwykle płodnym zawodowo literatem, ale jak się okazało, miał niesłychany dryg do scenariuszy filmowych.
Wieść, że wrócił do Warszawy, rozeszła się błyskawicznie. 11 grudnia, już trzeciego dnia pobytu w stolicy, zaproszono go do redakcji „Życia Warszawy”. W artykule Panie majorze, melduję wyjazd do kraju opowiedział o swoich „„Aleksander Żabczyński. Jak drogie są wspomnienia” Ryszard Wolański”
Bohaterem oczywiście jest Aleksander. Natomiast zgromadzony materiał obejmuje szeroki obszar kultury międzywojennej, kabaretów i scen
